شراب تلخ می خواهم

همیشه می توانست آنجا پیدایش کند توی ایستگاه مترو . در حالیکه روی یک صندلی نشسته است و پاهایش را طوری تکان می دهد که انگار چیزی توی دنیا برایش مهم نیست  ، عینک را روی چشمهایش جابه جا می کند وبدون اینکه زاویه ی دیدش را تغییر دهد طوری روی خطوط سیاه وممتد ریل ها تمرکز می کند که آدم را خیال برمی دارد آنجا چیزی نوشته اند . رمزی ، کدی ، نشانه ای یا حتی شعری که او باید از آن سردربیاورد باید پیدایش کند وتوی دفترچه یادداشت کوچکی که همیشه توی جیب کتش می گذارد بنویسد.

همیشه  هروقت گم می شد می توانست آنجا پیدایش کند واز دور چند بار صدایش بزند ، عصبانی شود از اینکه صدایش به گوش مرد نمی رسد ، برود جلو ودقیقا در خط دیدش مقابل ریل ها ، بیایستد ، پشت چشم نازک کند وبا حالتی که میان پرخاشگری و عشق مردد است بگوید: " مردم از بس دنبالت گشتم ! آخه اینجا چه کار می کنی؟! " و او بداند که زن هیچ وقت دنبالش نگشته است چون همیشه می توانست آنجا پیدایش کند.

بلند شد . کت شلوارهمیشگی اش را پوشید و با عجله ازدرخانه بیرون زد . صبحانه نخورده بود حتی یک چای تلخ! مثل همیشه روبه راه نبود و قدم هایش توی پیاده رو مدام گِل هم می افتاد انگار پاهایش چیزی را گم کرده بود که او نمی دانست چیست. تعادل نداشت و هی توی خودش جابه جا می شد. باید خودش را به ایستگاه مترو می رساند تا زن بیاید و پیدایش کند لازم نبود  خودش به دنبال زن بگردد بلاخره هرکجا رفته بود پیدایش می شد ومی دید که او خانه نیست . می دید کتری سرد است ونان تازه توی سفره نیست.حتما دلش به حال مرد می سوخت و تا ایستگاه مترو هزارجور نگرانش می شد . اصلا مهم نبود که زن سه روز تما م است  پیدایش نیست . لازم نبود جایی برود و عقب زن بگردد . گم شدن همیشه قسمتی از زندگی مرد بوده است  که او گم شود وزن همیشه عقبش بگردد... حالا هم او می آید هرجا که باشد بالاخره پیدایش می شود و می بیند که مرد نیست.

به ایستگاه رسید و لابه لای مردها وزن هایی که یکدیگر را گم کرده بودند به دنبال یک جای خالی گشت و با خودش فکر کرد لازم نیست به اداره ی پلیس برود یا به جایی تلفن کند . زن گم نمی شود این همیشه قسمتی از زندگی زن بوده است .زن همیشه هست . همیشه باید باشد . باید باشد و بیاید اورا که توی ایستگاه مترو به چیزی یا به جایی زل زده است پیدا کند ...

همیشه کسی

از جایی

از کسی

عبور می کند

عبور سرنوشت محتوم ساکنین شهر های بزرگ است

2- صدای آب می آید ... صدای آب که دارد خودش را از چیزی می شوید شاید از کفش های گل آلود من یا شاش بچه ای که در پیچ بالایی در آب توتو دیده است ...رودخانه با شتاب وعصیان می گذرد و صدای آب کثیفی که توی رودخانه ی تمیز خودش را از چیزی می شوید کلافه ام می کند...

3-   به کدام هستی دل بسته ای ؟ آنکه در آفتاب می بالد یا آنکه درسایه ی درونت می پوسد؟(منزوی) می نویسم ومی چسبانم روی یخچال ...

× سیستم را خاموش می کنم وتا آخرین لحظه به ذرات مبهمی که در نور و تاریکی روی صفحه ی مانیتور در جدال نابرابری محو می شوند خیره میشوم وبا خودم فکر می کنم دنیا  پراست از جدالهای نابرابری که هر روز بی آنکه  بفهمیم در آن محو می شویم و آنچنان سریع به خورد زمین می رویم که قطره به خورد دریا.. سرم درد می کند و چراغهای های خانه خاموش اند و ته مانده های روز با کندی وملالت توی شب فرومی روند انگارکه  رنگی توی رنگ دیگر انگارکه آبی توی خشکی واتاق ته می کشد مثل لیوانی از چای ومن از ته لیوان می افتم توی اتفاق شب مثل پری که از ارتفاع  و بریده می شوم از روشنی روزی که دچارش بوده ام ...دچارش بوده ای  ودرتمام لحظاتش  به سکوت و تاریکی دلچسب و گرمی چنگ زده ای که بعد از خورشید سمج وبی اعتنای روز تورا درخودش فرو می برد و تو می توانی لباسهایت را بکنی موهایت را بازکنی وچشمهایت را طوری ببندی که انگار هیچ وقت باز نبوده اند ... از پشت میز بلند میشوم چراغها را روشن می کنم و توی خانه راه می روم مثل شاهزاده ای که در خوابهای دورش کسی ، تاج ذرینش را دزدیده باشد مثل قورباغه ای که گمان می کند شاهزاده است ... نگاهی به اتاق ها می اندازم به انبوه لباسهای چرک و ظرفهای نشسته ... به مبلهای سفید چاقی که مثل خرس های پاندا با حماقت و کودنی لبخند می زنند وبه کنترل تلویزیون که مثل وصله ی ناجوری روی قالی سفید افتاده است وبه من دهن کجی می کند ... با خودم فکر میکنم که ازاین به بعد نباید وقتی که روی زمین دراز کشیده ام  به مهدی دهن کجی کنم...  

×× به محض خاموش شدن سیستم تلفن زنگ می خورد مثل آدمی که آب . بی وقفه و پراز تشنگی . با خودم فکر میکنم چقدر خوب است که من تلفن نیستم وگرنه از هجم صدایی که هرروز توی من جابه جا می  شد  حتما دیوانه میشدم . مادرمهدی است . میگوید چرا گوشی را برنداشتی ! میگویم روی اینترنت بودم . یک جوری می گوید روی اینترنت ؟؟!! که خیال می کنم گفته ام روی حسن یا علی ...

××× نوشته هایم خالی است...

نمی دانم اما شاید یک اتفاقی برایم افتاده باشد که هنوز نمی دانمش ... خواب های عجیب وغریب هرشب و همسرم که تا صبح در حال خیانت است به من توی خواب . و صبح حشت زده و عصبی می بینم مثل یک کودک معصوم ومهربان کنارم خوابیده است و آرام آرام نفس میکشد انگار دارد خواب های خوبی می بیند ... سر دیگ نذری با اینکه اعتقادی پررنگی ندارم می ایستم و دعا می کنم اتفاقی که نمی دانم چیست برایم نیفتد ... اتفاقی که شاید حاصل خزیدن روح شروری باشد به درونم ... اصلا این من نیستم که این چیزها را می نویسم این من نیستم که هفت روز تمام است توی برزخ زندگی می کنم راه می روم می خوابم و گریه می کنم ... نمی دانم چه اتفاقی در شرف وقوع است نمی دانم ومی ترسم ... همیشه اتفاقها قبل از آنکه رخ بدهند رخ می دهند و ما نمی فهمیم مثل زلزله ... بد اخلاق و بهانه گیر و اخمو شده ام . عصبی و دل نازک و ترسو ... انگار کسی با چشمهایش مرا زده باشد ... بله ... دقیقا همین احساس خطرناک را دارم . احساس می کنم چیزی برمن مسلط شده است که از قدرتم فراتر است . نمی توانم از پس خودم بربیایم و می ترسم ... شاید چیزی باشد که مرا بتواند هنوز حفظ کند از اتفاقی که نمی دانم افتاده است یا می خواهد بیفتد ... اما چه چیزی ؟!

 *زنده ام مثل تمام کسانی که زنده اند ودر پیچاپیچ روزهای خود نمی دانند که گم شده اند یا پیدا ... نمی دانند هستند یا نیستند مثل کسانی که مانند روح های سرگردان ؛ مسافر قبرستان های تاریکند و در عمق سیاهی شب نومیدانه فریاد می زنند من زنده ام وروشن و همچنان که فریاد می زنند زیرپای مردان چکمه پوش انگارصدایشان هیچ گاه از گلوگاه هنجره بالا نیامده است انگار در گلویشان سربازی مدام پایش را به زمین می کوبد وبا صدایی بلند فریاد می زند بله قربان ...

**اندیشه هایم را بو میکنم

تو راست می گویی عشق

بوی قرمه سبزی می دهد...

بعد از مدتها ننوشتن نمی دانم امشب چه بی قراری وحشتناکی است که به قلبم افتاده است . دیگر دست و دلم نمی رود که داستان هایی بنویسم از زن ها و مردهایی که عاشق هم هستند یا نه . دراین نابه سامانی دراین زمستان شلاق مداری که به جانمان افتاده است دیگر دست ودلم به نوشتن نمی رود ...

تمام مزرعه از خوشه های گندم پر

و هیچ دست

سنبله ها را درو نخواهد کرد

دروگران همه پیش از درو، درو شده اند ...

زوایای این کمد دیواری را خوب می شناخت .بوی نم و رطوبت که از حمام پشت اتاق کشیده شده بود به دیواره ی کمد ، میخ بیرون زده از کنار چوب رختی و تاریکی  بی رمقی که با خط ظریف نوری که از درز چفت نشده ی درکمد فضای خفه و تاریک آنجا را می شکست و در انتهای سیاهی محو میشد .فضای این کمد را خوب می شناخت وقتی از ترس کتک هایی که مادر می خورد به آن پناه می برد و چشمهای کوچک براقش با پرده ای از اشک هی تار می دید و شفاف می شد وقتی که مادر از درد به خودش می پیچید و کنج اتاق مچاله میشد. چقدر این کمد دیواری درد مخفی کرده بود در خودش چقدر راز داشت در خودش . دردهایی که دنیا از کودکی با او درمیان گذاشته بود . رازهایی که ارزش پنهان شدن نداشتند.

چرخید سمت پنجره و به امواجی از دود معلق شده در فضا خیره ماند.بعد رد دودها را دنبال کرد و تاریک – روشن سیگار مرد را شمرد .تاریک – روشنی که با پک های مرد به سیگار تنظیم می شد. تاریک – روشن  تاریک – روشن . سردش شد همیشه سردش می شد . به این سرما خو کرده بود ازهمان سالها که توی تاریک – روشن کمد دیواری قایم میشد به این سرما خو کرده بود. خودش را توی ملافه های مچاله شده ی روی تخت پیچید .پشت به مرد که حالا داشت اسکناس های سبزرنگ را میشمرد. سردش شد .بیشتر سردش شد .همیشه همین طور بود ... پتو را کشید روی سرش و صدای بسته شدن در را شنید و قدمهایی که در تاریک – روشن راهرو هرلحظه محوتر میشد. دلش خواست بلند شود و دوباره توی کمد لابه لای تاریک – روشن مرطوب قایم شود. دستش را گرفت به لبه ی میز و به زحمت ایستاد. از حرکت ملافه ی سفید اسکناس های هزاری با آهنگ کندی ریخت روی زمین و عکس پیرمرد روی اسکناس ها در حرکت قدمهایش روی زمین مچاله شد.

دستش را گذاشت روی در نیمه باز کمد وبا بی اعتنایی بازش کرد . چشمهای اشک آلود دخترش توی سیاهی برق می زد...

نشسته است گوشه ی اتاق و یک طوری زل زده است به من انگار ارث پدرش را بالا کشیده ام . هیچ وقت نمی خندد بی پدر عوضی . همیشه همین طور عبوس وخشک . شیطان می گوید بلند شوم بزنم زیر لنگش بلکه چشمهای باباقوری اش یک کم تکان بخورد . چه از جانم می خواهد که لحظه ای چشم برنمیدارد از صورتم .اصلا همیشه همین طور بود . می دانست روی چه چیزهایی حساسم درست انگشت میگذاشت روی همان ها وتا به سر اجداد خودم وخودش فحش نمیکشیدم دست برنمیداشت که نمی داشت . می نشست کنار بخاری ویک مشت شاهدانه می ریخت توی دهانش و قرچ قروچ قرچ قروچ ... می دانست متنفرم از این صدای چندش آوری که از دهانش بلند می شود موقع غذا خوردن . وقت خواب که می شد مشک عنبر دود می کرد به خودش . ارواح عمه اش به خیالش که لابد خیلی خوشبو میشود .هزاربار گفته بودم یاد مسجد بوکرده ی پشت خانه می افتم با آن امام جماعت بد چشمش که از دوفرسخی بوی سیبیل می دهد هزاربار گفته بودم نزن این لعنتی را به خودت به خرجش نمی رفت که نمی رفت . ازسرکار که برمی گشت پایش به حیاط نرسیده صدا به سرش می انداخت که بوی فلان غذا می آید به به سفره را پهن کن .چندشم میشد از شامه ی قوی اش .چقدر خواهش کرده بودم طوری رفتارنکند که یاد زندگی بی بی خدا بیامرزم بیفتم که سر شکم حاجی دق مرگ شد و مرد . مگر حالیش می شد؟! حالا هم که نشسته است گوشه ی اتاق و مثل برج زهرمار زل زده است به صورتم . چقدر دلم میخواهد بلند شوم و ناخن هایم را بکنم توی تخم چشمش بلکه دست از سرم بردارد این نگاه سنگین و طلبکارش . خوب چه میخواهی از جانم ؟ گوربه گور بشوی . گوربه گور بشوی مرد که حتی آن دنیا هم  دست ازسرم برنمی داری .اصلا کدام بی پدرمادری باب کرده که عکس مرده ی سمجی مثل تو را قاب کنند و بزنند روبه روی چشم آدم . مرده شور آن روبان سیاه کنار قابت را ببرند مرد !

*مرد بی بی سی گوش میدهد . مرد همیشه بی بی سی گوش می دهد. زن روزنامه ها را ورق می زند. از سر بی اعتنایی . ناگهان فریاد میزند زن : این مرد گم شده است .انگشت اشاره اش را می گذارد روی تصویر مرد جوانی در روزنامه. مرد نگاه می کند به زن . از سربهت . زن می ایستد روبه روی تلویزیون . این زن گم شده است . انگشت اشاره اش را می گذارد روی سینه اش . تکرار می کند . این زن گم شده است . مرد نگاه میکند  از لابه لای دستهای زن به تصاویر تلویزیون . زن خسته است از گم شدن های پیا پی اش . سرش گیج میرود زن . می نشیند  و موهای پریشانش خط عمود انتهای تصویررا قطع می کند . مرد بی بی سی گوش میدهد با تصاویر بدون پارازیت...

 **مرد بی بی سی گوش میدهد. مرد همیشه بی بی سی گوش می دهد . مرد جدی است  . مرد حتی وقتی که توی پارک قدم میزند جدی است . مرد یک اعصا توی بدنش دارد . اعصا همه جا هست . توی دستهایش اعصا .توی پاهایش اعصا حتی تو چشمهایش اعصا وقتی راه می رود اما نه توی قلبش . قلبش اعصا ندارد . زن با خودش فکر می کند ازدواج کرده است با یک مرد به اضافه ی یک اعصا که همه جا هست .

زن بی بی سی گوش نمی دهد .زن هیچ وقت بی بی سی گوش نمی دهد. زن جدی نیست . زن حتی وقتی که پشت میز کارش نشسته است جدی نیست . زن یک خرگوش توی بدنش دارد . خرگوش همه جا هست . توی دستهایش خرگوش . توی پاهایش خرگوش حتی توی چشمهایش خرگوش  وقتی راه می رود اما نه توی قلبش . قلبش خرگوش ندارد . مرد با خودش فکر می کند ازدواج کرده است با یک زن به اضافه ی یک خرگوش که همه جا هست .

***زن را هوس ، غزل است .

مرد بی بی سی گوش می دهد .

زن ومرد یک درد مشترک داشتند . زن ومرد عاشق هم بودند .شب هرکدام اما درآغوش غیر به صبح می رسید . قسم خورده بودند جهان را شریک کنند به دردشان . زن ومرد ایدز داشتند .